paninibughong nagsakatawang-tao

Panalo!

2009-03-23T15:46:00.000+08:00

Kelangan ko lang itong ilabas. Haha.

Shet. Recordbreaking itong ginawa ko. At feeling ko, ang makakaintindi nito e mga kapwa ko dakilang guro. Haha. Eto ang nakakaloka kong tagumpay for the past week:

Sa loob ng 7 days, (eksaktong mula Sunday [03/15] hanggang Saturday midnight [03/21]

3 sections ng Fil12 na may

30 students each

Ergo 90 students na nagpasa ng

2 papel each student

Ergo 180 papel

Na 4 pages ang average bawat paper

Ergo 720 pages...

...ang natapos kong checkan, matapos kong bumisita ng 8 iba-ibang kapihan:

Seattle’s Best Katipunan

Bo’s Coffee Katipunan

Coffee Bean Gateway

Coffee Bean Tomas Morato

Coffee Bean Trinoma

Starbucks Petron Katipunan

Starbucks Libis

Mocha Blends Kalayaan Ave.

(what is naubos din ang pera ko. bwahaha)

At kung iniisip ninyo na may buong pitong araw ako, WIZ! Hindi counted ang 8am to 5pm ng Monday to Friday dun dahil consultation week ko rin last week, meaning nakipag-usap ako sa

90 students, individually, at

20 minutes each student

Ergo 1800 minutes (or 30 hours) ng pakikinig at pagpapaliwanag sa students.

Lahat yan, nitong nagdaang linggo lang nangyari.

WHAT IS KARIR?! DIYOSKO, AYAW KO NANG MAULIT ITO. AMOY KAPE NA ‘KO. AT FEELING KO TUMAAS NA LALO GRADO NG MATA KO. AND MOST IMPORTANTLY, PARANG NAAADIK NA 'KONG MAGCHECK NANG MAGCHECK. KATAKOT DI BA? BWAHAHAHA. J

sa mga nakasama ko sa enta, help...

2009-03-15T11:11:00.000+08:00

dahil hindi ko honestly alam kung paano sisimulan ang paghahanap, humihingi po ako ng tulong sa may mga album jan kung saan ako puwedeng makahanap ng mga pictures ng mga sumusunod na prod ng enta:

bombita
tapon tapon (esp. Prop. Tuko)
maiba taya (esp. Commonwealth Of Virginia)
satirika
sandaang panaginip
tanikalang guinto
at
unang baboy sa langit

kelangang kelangan ko lang po talaga. for my portfolio. thank you po.

nagwawalang nawawala

2009-01-26T09:51:00.000+08:00

hakab ang kahungkagan sa katawan

nang hagkan ang hagap ng panagimpan.

paano’y hinimod hanggang humilahod

hagak, halak, hagod, hinuhod.

biyaheng parang-katipunan

2008-10-09T04:27:00.000+08:00

bakit ba kasi parang nananadya ang uniberso? wala namang ganyunan.

may mga taong ipinanganak para...

2008-09-09T06:18:00.000+08:00

...buwisitin ang maganda mong gising.

NAKAKAINIS!

can i just share, ang ganda ng gising ko kaninang umaga. at maaga akong nagising in fairness to me. tapos nakapagkape pa ako. hindi man lang ako nagmadali sa pag-aayos ng gamit at paliligo. nakapag-concert pa nga ako sa banyo. minsan lang mangyari ang ganito sa akin, lalo na pag may 7:30 class ako.

o e di tuloy ang ganda ng umaga sa paglabas ko ng bahay. may i good morning ako sa kapitbahay. mejo malamig pa dahil alas-sais pa lang kaya hindi kadiring maglakad. at pagdating sa kanto ng sakayan ng fx, aba, dala-dalawa ang fx na naghihintay ng pasahero. PANALO TALAGA.

BUT NO, so pinili ko yung fx na nasa harap, kasi mas marami na ang pasahero. konti na lang at napuno na ang fx. and so, nagbiyahe na kami.

EH ETO KA...pumasok sa gasolinahan ang fx. mejo ok pa ko although generally e imbey talaga ako sa mga fx na nagpapagasolina kapag may mga pasahero na lalo na kapag umaga kasi nagmamadali rin naman ang mga pasahero, puwede naman silang magkarga ng gasolina bago bumiyahe. kung gabi, medyo naiintindihan ko pa yun. ETO NA.

1st stop: sa hanginan ng gulong. may nauna sa amin so hinintay na matapos. then nagtagal pa ang mamang driver sa pagseset ng pressure. at ang hindi ko na-take, hinanginan niya ang LAHAT NG GULONG, na tama ngang gawin pero hindi kapag may nagmamadaling mga pasahero di ba?! mga 10 mins kami dito.

2nd stop: akala namin tapos na, aba pumila pa sa gasolina. e may dalawang nauna sa kung saan siya pumila. hinintay naming matapos . mga 5mins din ito. tapos nagpagasolina pa, e kumustang busy-busyhan ang mga gas boys! so finally nung na-attend-an na kami ng gas boy, nagbukas pa ng hood si manong at tinubigan pa ang makina. NAKAKALOKA! mga 3-4 minutes din kami dun.

SO IMAGINE, 20 MINUTES ANG SINAYANG NAMIN SA GASOLINAHAN SA MGA GAWAING DAPAT E GINAGAWA NIYA BAGO SIYA MAGSAKAY! kaya ayun, inabot na kami ng traffic ng marikina at inabot na ko ng traffic ng katipunan.

ang nakakainis pa, may isang pasahero na kumausap sa kanya sa isang banayad na paraan (babaeng teacher ata kasi), ang sabi "manong, sa susunod po, gawin niyo po yun bago kayo bumiyahe, kasi kaya po kami nag-fx para mas mabilis ang biyahe, pero mga 20mins din po ang itinagal natin dun. E KEBER LANG ANG MANONG. WALA MAN LANG PASENSYA NA or SORI or KAILANGANG KAILANGAN KASI. DEDMA LANG TALAGA!!! ARGGGHHH!!

kaya mga kapatid wag na kayong sasakay sa FX na may plate number na PXD982.

alam ko lahat tayo naghahanapbuhay, pero kung pano kayo nagagalit kapag yung ibang manggagawa e hindi makapagdeliver ng serbisyo nila, sana naman maging conscious tayong lahat sa mga serbisyong ibinibigay natin. KAINIS!

bokot na shunaginip!

2008-09-09T06:04:00.000+08:00

grabe, nakakatakot ang panaginip ko. at mas nakakatakot kung paano ko siya naalala.

kanina, nung bumibili ako sa ministop bago ako pumasok sa school, nabasa ko yung headline sa diyaryo, na tumaas na raw ang bilang ng mga nakukuhang bangkay sa landslide sa compostela valley sa mindanao.

tapos parang episode sa heroes ang nangyari: nagzoom-in ang paningin ko sa diyaryo with matching nagblur ang ibang bagay sa paligid, and then bumalik sa akin ang panaginip ko kagabi:

nasa batangas kami, sa bahay ng mga tiyahin ko. yung luma pang bahay ang nakita ko, kasi nirenovate na siya ngayon. hemingway, pagsilip ko sa labas ng bahay dumidilim ang paligid. tapos, nakita ko yung bundok sa harap ng bahay (na sa totoo ay wala naman talagang bundok doon kasi dapat taal lake at yung taal volcano ang nandoon). and then BIGLANG NAGKAROON NG MUKHA YUNG BUNDOK! as in yung buong bundok ay isang mukha. kamukha ng mga stone monsters sa never ending story (ang retro lang nito). tapos NAGSALITA YUNG BUNDOK, ang sabi niya "KASALANAN NIYO LAHAT ITO!!!", tapos BIGLANG NAWALA YUNG MUKHA AT GUMUHO YUNG BUONG BUNDOK! akala ko aabutin kami sa bahay, pero konting lupa na lang ang pumasok sa loob ng bahay. pagtingin ko sa labas, lahat ng ibang mga bahay nakalubog na sa lupa. tapos nagising na ako.

ANG SCARY DI BA??!!!! feeling ko dala yun ng experience namin sa bonggang bonggang ulan kagabi nung pauwi na kami from ateneo at tiendesitas. siyet.

matapos ang hirap at sakit...

2008-08-29T09:04:00.000+08:00

...masarap talaga ang mag-hilom. PANALO! ;p

para sa mga blue and pink rangers

2008-08-23T00:56:00.000+08:00

natanggap ko na hinarangan ninyo ang tawiran sa katipunan,

natanggap ko na isinara rin ninyo ang mga u-turn slots.

natanggap ko na hindi na ninyo pinapadaan ang mga tricycle sa katipunan.

ang hindi ko matanggap...

,,,e kung bakit pati ang Japanese Sweet Corn May Luto ay tatanggalin din ninyo.

Katipunan is not Katipunan without Japanese Sweet Corn May Luto. parang ibang kalye na ang dadaanan namin araw-araw. hay.

sa tao sa kabilang panig ng salamin...

2008-08-20T05:27:00.000+08:00

ang daya mo. ikaw nga ako. pero hindi mo naman nararamdaman ang sakit na nararamdaman ko.

palit naman tayo, o.

sa tao sa kabilang panig ng salamin...

2008-08-20T05:18:00.000+08:00

ang daya mo. ikaw nga ako. pero hindi mo naman nararamdaman ang sakit na nararamdaman ko.

palit naman tayo, o.

FWD from camillo: gossip girl philippines

2008-07-30T15:34:00.000+08:00

e nakakaloka lang ito.

how about blair dela fuente at serena jimenez? hahaha.

X-O-ken-di,

chikadora

para kay justin (at sa akin na rin)

2008-07-15T07:43:00.000+08:00

hawak-kamay

ginagalugad ng mga daliri ko

ang palad mo

para nang isang mandirigmang

ubod-ingat sa pagtapak

sa bawat bato, tipak

ng lupa’t damo ng isang gubat.

ubod-ingat na di makalikha ng

kahit mumunting kaluskos

upang di magitla at magulo

ang sasakuping kuta ng isip mo.

naninigurong bawat uka at tambok,

linya at umbok ay maisasaulo

nang magapi ang pangambang

iipitin ng palad mo ang mga daliri kong

hindi naman, kahit kailan,

magwawagi

sa isip mong

ang laman naman ay hindi ako.

-jnpt 12:42pm, 071508

mga kagagahan sa pagkagising, pero nakakaaliw gawin

2008-07-04T05:06:00.000+08:00

Type in the following and choose the first choice (that makes sense) that appears on the list.

1) Type in "[your name] needs" in Google search:

jethro needs a life

(sabi ko na, patay ako all this time)

2) Type in "[your name] looks like" in Google search:

jethro looks like a killer.

(shet ha. e meron ding jethro looks like papa smurf. what?)

3) Type in "[your name] likes" in Google search:

jethro likes it dark

(hmmm, kaya pala in good terms ako sa sarili ko...chaka.)

4 ) Type in "[your name] says" in Google search:

jethro says, "this world's huge"

(pls refer to vir's blog entry on "paano kung sabihin sa iyo ng crush mo na...")

5) Type in "[your name] wants" in Google search:

jethro wants you to gamble.

(parang jueteng lord lang oh)

6) Type in "[your name] does" in Google search:

jethro does a dance.

(corny...)

7) Type in "[your name] hates" in Google search:

jethro hates flying.

(di naman eh.)

8) Type in "[your name] goes" in Google search:

jethro goes to school.

(i guess,,,dun kasi ang trabaho ko eh)

9) Type in "[your name] loves" in Google search:

jethro loves you so much!

(kaya pala ako ang number 23 sa sigsheet ng enta)

10) Type in"[your name] is" in Google search:

jethro is bidding to have his Busan and four other international trap shootfests as his passport to the Olympics

(chaka nito. pero ang panalo dito ay nanggaling siya sa isang jethrodionisio.com. hmmm, mai, ano kayang ibig sabihin nito? hihihi, ang landi.)

Ang Katapusan ni Inday at Dodong

2008-07-01T11:29:00.000+08:00

jusko, tumambling talaga ako palabas ng bahay nung mabasa ko to...

Ang Katapusan ni Inday at Dodong

It was jazz an ordinary day.
The skies were clear, the birds were
chipping. Ang ganda-ganda ng araw!
Nasa SM ako noon at katatapos ko lang
mamili ng groceries.
Timing naman nasa foodcore si Angel
Locsin, nagpro-provoke ng movie nya.
Grabe, andaming fans, pull-packed
talaga! Dahil fans nya rin ako,
nakipila rin ako.
Then suddenly, out of the loo, may
bumulong sa akin
ng: "Indaaaayyyy. ....."
Huh? It sounded like a familiar sound.
Who can it be now?
"Dodong!" sigaw ko.
Napalakas yata voice ko. Kasi the
other fans turned their backs to
their behind at napatingin sa amin.
Sabi ko "Sorry, I didn't mean to be
loud and proud." Hinawakan na lang ni
Dodong ang kamay ko at lumayo kami
from the crowd.
"Kamusta na Inday? Do you come here
open? tanong nya.
"Bihira lang, Dodong. I'm just
droppings by. Ethnic and schedule ko
eh" sabi ko.
Memories came flushing in my mind. How
can I forget to remember Dodong? Siya
na may mata ni Piolo, dimple ni Aga,
at bigote ni Rex Cortez. he's every
woman's dreamboat. I was just starting
my tour of duty kay ate noon nang
unang makilala ko si Dodong.
Contraction worker siya sa ginagawang
bahay sa tapat namin. Naging kami for
a while then after that were not an
item anymore.
"Tanghali na Inday. What did you say
we have lunch together?" tanong ni
Dodong. "I don't mine" sagot ko.
Sa restaurant, nilapitan kaagad kami
ng waiter. "What's your odor sir?"
sabi nung waiter kay Dodong.
"Do you have porkshop?" tanong ni
Dodong.
"Yes sir" sabi nito.
"And you mam?" sabay tingin naman sa
akin.
Hmmm... mukhang masarap yung porkshop.
Pero I'm cutting down on my carbon
kaya pinigilan ko.
"I'll just have water, thanks.
Liquidate diet ako eh." sagot ko.
Pagkatapos kumain, nagyaya si Dodong
manood ng sine. Teka teka, this is
going too far. Besides, it's a long,
long way to run.
"Reality chess, Dodong. May asawa na
ako, si Jay. As a mother of fact, I'm
happily married" pagmamalaki ko.
"Di na pwede yung tulad ng dati. Sorry
pero I didn't expect you still
have more feelings than I expected. i
don't want you getting the way.
Past is fast" dagdag ko pa.
Tumahimik sya. Parang may language
barrel na namagitan sa amin. The
seconds that passed seemed like
fraternity. Di nagla-on, nagsalita na
rin sya.. "I don't care less!" sigaw ni
Dodong.
Shocks, give me a brake! The nerd ng
taong ito para sigawan ako! To
think it's his other woman that caused
our separation to part.
Kinabahan na ako. I felt speedbumps
all over my body and was having panic
attach. Tinalikuran ko siya at
nagmadali akong lumakad palayo.
Pero sumunod pa rin siya like a monkey
on my butt. Hanggang sa makakita ako
ng security guard. Biglang nawala si
Dodong.
"Excuse me kuya, pwedeng magtanong?"
sabi ko sa mamang guard.
"Of course miss, I can help you with
my pleasure." sagot niya.
"Saan po ba ang exit? Could you point
me to the right erection? I got
lost in my eyes."
"Diretso lang." sabi niya. "Then turn
right anytime with care."
"Thanks for your corporation" sabi ko.
Buti na lang nandun si kuya. Pero
saglit lang, I smell something
peachy. As I turned, nakita ko na
namang nakasunod si Dodong! Delaying
static lang pala kanina ang pag
disappear nya.
"Nyahahaha! You can run but you can
hide, Inday. No matter where you go,
there you are!" pananakot nya.
Oh no, is this the end? This is too
much, I feel degradable. My world
started falling afar.
Then suddenly, Jay come from behind!
Dodong was caught to the act! In the
matter of minute, it's all over. I'm
out of arm's way.
"Thanks Jay, my love. But how did
you?" bago pa man ako matapos, sabi
niya: "I was in the neighborhood. Fans
din ako ni Angel eh. I heard you shout
but at first I didn't give it a
thought.. Pero nang makita ko kayong
magkahawak ng holding hands, then i
give it a thought. I know something is
a missed."

From then on, Dodong did not brother
me again. In fact, he didn't even
sister me. As in platonic at wala na
talaga.
Pero kami ni Jay, heto, shoot sailing
pa rin ang relationship. Lalo pa
ngayon, open na kami sa isa't-isa at
walang exhibitions. i feel I'm on
cloud.

JK Rowling's Commencement Address at Harvard

2008-07-01T10:07:00.000+08:00

panalo ito mga kapatid. nakakatuwa at nakaka-inspire.

The Fringe Benefits of Failure, and the Importance of Imagination

by J.K. Rowling
June 5, 2008

President Faust, members of the Harvard Corporation
and the Board of Overseers, members of the faculty, proud parents,
and,
above all, graduates:

The first thing I would like to say is 'thank you.' Not only has
Harvard given me an extraordinary honor, but the weeks of fear and
nausea I've experienced at the thought of giving this commencement
address have made me lose weight. A win-win situation! Now all I have
to do is take deep breaths, squint at the red banners and fool myself
into believing I am at the world's best-educated Harry Potter
convention.

Delivering a commencement address is a great responsibility; or so I
thought until I cast my mind back to my own graduation. The
commencement speaker that day was the distinguished British
philosopher Baroness Mary Warnock.

Reflecting on her speech has helped me enormously in writing this
one,
because it turns out that I can't remember a single word she said.
This liberating discovery enables me to proceed without any fear that
I might inadvertently influence you to abandon promising careers in
business, law or politics for the giddy delights of becoming a gay
wizard. You see? If all you remember in years to come is the 'gay
wizard' joke, I've still come out ahead of Baroness Mary Warnock.
Achievable goals: the first step towards personal improvement.

Actually, I have wracked my mind and heart for what I ought to say to
you today. I have asked myself what I wish I had known at my own
graduation, and what important lessons I have learned in the 21 years
that has expired between that day and this.

I have come up with two answers.

On this wonderful day when we are gathered together to celebrate your
academic
success, I have decided to talk to you about the benefits of failure.
And as you stand on the threshold of what is sometimes called 'real
life', I want to extol the crucial importance of imagination. These
might seem quixotic or paradoxical choices, but please bear with me.

Looking back at the 21-year-old that I was at graduation, is a
slightly uncomfortable experience for the 42-year-old that she has
become. Half my lifetime ago, I was striking an uneasy balance
between
the ambition I had for myself, and what those closest to me expected
of me.

I was convinced that the only thing I wanted to do, ever, was to
write
novels. However, my parents, both of whom came from impoverished
backgrounds and neither of whom had been to college, took the view
that my overactive imagination was an amusing personal quirk that
could never pay a mortgage, or secure a pension. They had hoped that
I would take a vocational degree; I wanted to study English
Literature. A compromise was reached that in retrospect satisfied
nobody, and I went up to study Modern Languages.

Hardly had my parents' car rounded the corner at the end of the road
than I ditched German and scuttled off down the Classics corridor. I
cannot remember telling my parents that I was studying Classics; they
might well have found out for the first time on graduation day.

Of all subjects on this planet, I think they would have been hard put
to name one less useful than Greek mythology when it came to securing
the keys to an executive bathroom. I would like to make it clear, in
parenthesis, that I do not blame my parents for their point of view.
There is an expiry date on blaming your parents for steering you in
the wrong direction; the moment you are old enough to take the wheel,
responsibility lies with you.

What is more, I cannot criticize my parents for hoping that I would
never experience poverty. They had been poor themselves, and I have
since been poor, and I quite agree with them that it is not an
ennobling experience. Poverty entails fear, and stress, and sometimes
depression; it means a thousand petty humiliations and hardships.
Climbing out of poverty by your own efforts, that is indeed something
on which to pride yourself, but poverty itself is romanticized only
by
fools.

What I feared most for myself at your age was not poverty, but
failure.

At your age, in spite of a distinct lack of motivation at university,
where I had spent far too long in the coffee bar writing stories, and
far too little time at lectures, I had a knack for passing
examinations, and that, for years, had been the measure of success in
my life and that of my peers.

I am not dull enough to suppose that because you are young, gifted
and
well-educated, you have never known hardship or heartbreak. Talent
and
intelligence never yet inoculated anyone against the caprice of the
Fates, and I do not for a moment suppose that everyone here has
enjoyed an existence of unruffled privilege and contentment.
However, the fact that you are graduating
from Harvard suggests that you are not very well-acquainted with
failure.
You might be driven by a fear of failure quite as much as a desire
for
success. Indeed, your conception of failure might not be too far from
the average person's idea of success, so high have you already flown
academically.

Ultimately, we all have to decide for ourselves what constitutes
failure, but the world is quite eager to give you a set of criteria
if
you let it. So I think it fair to say that by any conventional
measure, a mere seven years after my graduation day, I had failed on
an epic scale. An exceptionally short-lived marriage had imploded,
and
I was jobless, a lone parent, and as poor as it is possible to be in
modern Britain , without being homeless. The fears my parents had had
for me, and that I had had for myself, had both come to pass, and by
every usual standard, I was the biggest failure I knew.

Now, I am not going to stand here and tell you that failure is fun.
That period of my life was a dark one, and I had no idea that there
was going to be what the press has since represented as a kind of
fairy tale resolution. I had no idea how far the tunnel extended, and
for a long time, any light at the end of it was a hope rather than a
reality.

So why do I talk about the benefits of failure? Simply because
failure
meant
a stripping away of the inessential. I stopped pretending to myself
that I was
anything other than what I was, and began to direct all my energy
into
finishing the only work that mattered to me. Had I really succeeded
at
anything else, I might never have found the determination to succeed
in the one arena I believed I truly belonged.
I was set free, because my greatest fear had already been realized,
and I was still alive, and I still had a daughter whom I adored, and
I
had an old typewriter and a big idea. And so rock bottom became the
solid foundation on which I rebuilt my life.

You might never fail on the scale I did, but some failure in life is
inevitable. It
is impossible to live without failing at something, unless you live
so
cautiously that you might as well not have lived at all – in which
case, you fail by default.

Failure gave me an inner security that I had never attained by
passing
examinations. Failure taught me things about myself that I could have
learned no other way. I discovered that I had a strong will, and more
discipline than I had suspected; I also found out that I had friends
whose value was truly above rubies.

The knowledge that you have emerged wiser and stronger from setbacks
means that you are, ever after, secure in your ability to survive.
You
will never truly know yourself, or the strength of your
relationships,
until both have been tested by adversity. Such knowledge is a true
gift, for all that it is painfully won, and it has been worth more to
me than any qualification I ever earned.

Given a time machine or a Time Turner, I would tell my 21-year-old
self that personal happiness lies in knowing that life is not a
check-list of acquisition or achievement. Your qualifications, your
CV, are not your life, though you will meet many people of my age and
older who confuse the two. Life is difficult, and complicated, and
beyond anyone's total control, and the humility to know that will
enable you to survive its vicissitudes.

You might think that I chose my second theme, the importance of
imagination, because of the part it played in rebuilding my life, but
that is not wholly so. Though I will defend the value of bedtime
stories to my last gasp, I have learned to value imagination in a
much
broader sense.

Imagination is not only the uniquely human capacity to envision that
which is not, and therefore the fount of all invention and
innovation.
In its arguably
most transformative and revelatory capacity, it is the power that
enables
us to empathize with humans whose experiences we have never shared.

One of the greatest formative experiences of my life preceded Harry
Potter, though it informed much of what I subsequently wrote in those
books. This revelation came in the form of one of my earliest day
jobs. Though I was sloping off to write stories during my lunch
hours,
I paid the rent in my early 20s by working in the research department
at Amnesty International' s headquarters in London .

There in my little office I read hastily scribbled letters smuggled
out of totalitarian regimes by men and women who were risking
imprisonment to inform the outside world of what was happening to
them. I saw photographs of those who had disappeared without trace,
sent to Amnesty by their desperate families and friends. I read the
testimony of torture victims and saw pictures of their injuries. I
opened handwritten, eye-witness accounts of summary trials and
executions, of kidnappings and rapes.

Many of my co-workers were ex-political prisoners, people who had
been
displaced from their homes, or fled into exile, because they had the
temerity to think independently of their government. Visitors to our
office included those who had come to give information, or to try and
find out what had happened to those they had been forced to leave
behind.
I shall never forget the African torture victim, a young man no older
than I was at the time, who had become mentally ill after all he had
endured in his homeland. He trembled uncontrollably as he spoke into
a
video camera about the brutality inflicted upon him. He was a foot
taller than I was, and seemed as fragile as a child. I was given the
job of escorting him to the Underground Station afterwards, and this
man whose life had been shattered by cruelty took my hand with
exquisite courtesy, and wished me future happiness.

And as long as I live I shall remember walking along an empty
corridor
and suddenly hearing, from behind a closed door, a scream of pain and
horror such as I have never heard since. The door opened, and the
researcher poked out her head and told me to run and make a hot drink
for the young man sitting with her. She had just given him the news
that in retaliation for his own outspokenness against his country's
regime, his mother had been seized and executed.

Every day of my working week in my early 20s I was reminded how
incredibly fortunate I was, to live in a country with a
democratically
elected government, where legal representation and a public trial
were
the rights of everyone. Every day, I saw more evidence about the
evils humankind will inflict on their fellow humans, to gain or
maintain power. I began to have nightmares, literal nightmares, about
some of the things I saw, heard and read.

And yet I also learned more about human goodness at Amnesty
International than I had ever known before. Amnesty mobilizes
thousands of people who
have never been tortured or imprisoned for their beliefs to act on
behalf
of those who have. The power of human empathy, leading to collective
action,
saves lives, and frees prisoners. Ordinary people, whose personal
well-being
and security are assured, join together in huge numbers to save
people
they do not know, and will never meet. My small participation in that
process
was one of the most humbling and inspiring experiences of my life.

Unlike any other creature on this planet, humans can learn and
understand, without having experienced. They can think themselves
into
other people's minds, imagine themselves into other people's places.
Of course, this is a power, like my brand of fictional magic, that is
morally neutral. One might use such an ability to manipulate, or
control, just as much as to understand or sympathize.

And many prefer not to exercise their imaginations at all. They
choose
to remain comfortably within the bounds of their own experience,
never
troubling to wonder how it would feel to have been born other than
they are. They can refuse to hear screams or to peer inside cages;
they can close their minds and hearts to any suffering that does not
touch them personally; they can refuse to know.

I might be tempted to envy people who can live that way, except that
I
do not think they have any fewer nightmares than I do. Choosing to
live in narrow spaces can lead to a form of mental agoraphobia, and
that brings its own terrors. I think the willfully unimaginative see
more monsters. They are often more
afraid. What is more, those who choose not to empathize may enable
real monsters. For without ever committing an act of outright evil
ourselves, we collude with it, through our own apathy.

One of the many things I learned at the end of that Classics corridor
down which I ventured at the age of 18, in search of something I
could
not then define, was this, written by the Greek author Plutarch: What
we achieve inwardly will change outer reality.

That is an astonishing statement and yet proven a thousand times
every
day of our lives. It expresses, in part, our inescapable connection
with the outside world, the fact that we touch other people's lives
simply by existing.

But how much more are you, Harvard graduates of 2008, likely to touch
other people's lives? Your intelligence, your capacity for hard work,
the education you have earned and received, give you unique status,
and unique responsibilities. Even your nationality sets you apart.
The
great majority of you belong to the world's only remaining
superpower.
The way you vote, the way you live, the way you protest, the pressure
you bring to bear on your government, has an impact way beyond your
borders. That is your privilege, and your burden.

If you choose to use your status and influence to raise your voice on
behalf of those who have no voice; if you choose to identify not only
with the powerful, but with the powerless; if you retain the ability
to imagine yourself into the lives of those who do not have your
advantages, then it will not only be your proud families who
celebrate
your existence, but thousands and millions of people whose reality
you
have helped transform for the better. We do not need magic to change
the world, we carry all the power we need inside ourselves already:
we
have the power to imagine better.

I am nearly finished. I have one last hope for you, which is
something
that I already had at 21. The friends with whom I sat on graduation
day have been my friends for life. They are my children's godparents,
the people to whom I've been able to turn in times of trouble,
friends
who have been kind enough not to sue me when I've used their names
for
Death Eaters. At our graduation we were bound by enormous affection,
by our shared experience of a time that could never come again, and,
of course, by the knowledge that we held certain photographic
evidence
that would be exceptionally valuable if any of us ran for Prime
Minister.

So today, I can wish you nothing better than similar friendships. And
tomorrow, I hope that even if you remember not a single word of mine,
you remember those of Seneca, another of those old Romans I met when
I
fled down the Classics corridor, in retreat from career ladders, in
search of ancient wisdom: As is a tale, so is life: not how long it
is, but how good it is, is what matters.

I wish you all very good lives.

Thank you very much.

2008 Harvard University Commencement,
June 5, 2008. Copyright of J.K. Rowling, June 2008

"skuL na ko, kuya!"

2008-06-16T03:10:00.000+08:00

it's our baby moochie's first day of school...

nakakaiyak...kinder na siya...

serial killer

2008-02-20T09:59:00.000+08:00

kumusta namang may kumakalat na balita na may serial killer daw sa marikina. at huli siyang nambiktima sa panorama, SSS. nakakaloka, uso pala dito ang serial killers. chos.

at ang sabi sa akin ni erick, ang hitsu daw ng mandededsu na ito ay kalbo at walang kilay. horror film ito. pero in fair, pag iniimagine ko, natatakot din ako.

ang sabi pa, kapag babae, ginagahasa tapos pinapatay. kapag lalaki, pinapatay kagad. paano kaya kung bakla? puwede kayang gahasa tapos patay din? o combo nung dalawa...so papatayin muna saka gagahasin tapos papatayin ulit, parang double dead na manok. hahahaha.

ngayong iniisip ko, parang noong bata pa ako ay meron na ring ganitong balita sa marikina, sa may richdale papuntang fortune. hindi kaya siya rin yun. kalurkah di ba?

countdown

2008-01-17T06:12:00.000+08:00

pagkatapos ng rehearsals mamaya

7 rehearsal days before tech week, 12 rehearsal days before critics nyt, and 15 rehearsal days before opening nyt.

nakaka-excite. pero parang may rebelyon ng mga paruparo, mariposa, tutubi, salagubang, at kung ano-ano pa sa tiyan ko. wahahahaha...waaaaaaaahhhh...

tula-tulaan

2006-07-11T08:41:00.000+08:00

yet another attempt to do poetry:

kalendaryo

miyerkules.
"umiiyak tayo para malaman
kung sino ang pupunas
ng mga luha natin." sinabi
mo ito sa akin.

martes.
umiyak ka at ang langit.
nag-unahan kayo ng mga ulap
sa pagpapapatak ng luha sa
pasimano ng bintana.
nanalo ang mga ulap.

lunes.
nakapaninibago. maalinsangan
gayong ubos na ang alimuom
sa aking katawan. napasingaw
nang lahat ng bagyong delubyo,
habang sinisigaw ng hangin ang pangalan mo.

linggo.

sabado. biyernes. huwebes.
walang pumunas sa mga luha ko.
natalo ko ang mga ulap, pero
sinong mag-aakalang magwawagi sila
sa iyo dahil sa hawak kong panyo
at hindi sa pasimano ng bintana
babagsak ang luha mo?

miyerkules.
hindi para sa akin ang mga katagang ito.
dahil hindi mahalaga kung sino
ang pupunas ng iyong mukha,
kung may pinaglalaanan ka na
nitong papahiring mga luha.

2006-05-20T15:04:00.000+08:00

kapag tag-ulan, uso talaga ang holdapan. ng sarili. sumasabay sa ingay na gawa ng mga patak sa semento at sa lupa ang pagwawala ng isip. nagkakanakawan na naman ng bait sa sarili, ng katahimikan, ng peace of mind. at ang pinakamasaklap, saan ka man sumilong para di mabasa ng ulan, di ka naman makakaiwas sa holdapan. dahil wala namang ibang humoholdap sayo kundi sarili mo.

tag-ulan na!

2006-05-20T14:35:00.000+08:00

bagyo. takot. lungkot. galit. kawalan ng kasiguruhan. panganib. pananalanta. paghugas. bagyo. ang langit. ang puso ko.

malapit na ang tag-ulan

2006-04-22T16:16:00.000+08:00

pero sa puso kong napaparam
sigwa na ang nararamdaman
sa tuwing kita'y mamamasdan.

gusto kong tumawa. gusto kong makalimot. akala ko handa na ako sa ganitong sakit. hindi pa pala. sana hindi ko na lang sila nakikita. bumubuka lalo ang ginurlisan na nilang puso ko.

a realization from "little manhattan"

2006-04-22T16:07:00.000+08:00

why do you feel uncomfortable, hurt even, when you see the person you love talking and having fun with another person?

complication: the alignment of the stars seem to favor them being together more than you and your beloved ending up together.

pagtawanan na lamang,,,baka sakaling mawala rin

2006-03-25T13:21:00.000+08:00

tama na muna ang pagchecheck ng mga papel. gusto ko munang magpahinga.
.
.
.
pero sa pagpapahinga ko, nakakaramdam din ako ng pagod...pagod sa pag-iisip sa mga bagay-bagay na hindi naman yata dapat ding iniisip.

sa paningin ng ibang tao, maayos ang buhay ko. may trabaho, malinaw ang mga plano sa buhay, malinaw ang mga gusto, nagagawa ang mga gustong gawin, etc. etc. pero pakiramdam ko ngayon, napakagulo ng buhay ko. magulo akong tao. oo, alam ko kung anong gusto kong gawin, at ginagawa ko yun. pero marami pa rin akong gustong gawin na hindi ko naman magawa. kasabay nito ang pagharap ko sa mga katotohanan at implikasyon ng mga pinipili kong gawin.

gusto kong makaipon para sa 25th wedding anniversary ng mga magulang ko, gusto kong mabigyan ng disenteng pc monitor ang mga kapatid ko, gusto kong mapasaya ang pamilya ko, gusto kong pumunta sa mga lugar na hindi ko pa napupuntahan, gusto kong makaranas ng romantikong pag-ibig, gusto kong makaranas once and for all ng isang relasyon, gusto ko nang aminin sa taong mahal ko na mahal ko siya, gusto kong ako mag-alaga sa bunso kong kapatid, gusto kong kumawala sa mga responsibilidad ko, gusto kong may mag-alaga naman sa akin.

financially, emotionally, intellectually, spiritually, magulo ang buhay ko.

alam ko na marami akong biyayang natatanggap at dapat ipagpasalamat ang mga ito. pero gaya nang napag-usapan namin nina ariel, morny, allan, mike at emman noong post valentines inuman, madaya talaga na alam mo ang mga bagay na ito, madaya na dahil sa philo, nagiging self reflexive ka, dahil parang nawawalan ka ng karapatang magreklamo kapag humaharap na sa iyo ang mga biyayang ito. madaya. madaya na alam mong mas maginhawa ang buhay mo kaysa ibang tao, madaya na alam mong mabuti't nakapag-aral ka, madaya na alam mong hindi ka laging namomroblema sa kakainin at isusuot mo araw-araw. madaya na alam mong may saysay ang buhay mo. paano ka ba naman magrereklamo niyan? huwag naman sanang may magsabing "dapat ka nga bang magreklamo? kareklareklamo ba yang mga concerns mo?" dahil ka-ipokrituhan yun. lahat tayo, nagreklamo na.

pero again, parang nawawalan ka ng karapatan kapag naiisip mo na nga ang mga bagay-bagay. masama bang maghangad ng kaligayahan ng mga magulang? masama bang maghangad ng romantikong pagmamahal? masama ba yun?

e eto ang pinili kong buhay e.

actually, lumawak na lang nang lumawak tong iniisip ko. ang pinanggagalingan lang naman nito e yung paranoia ko sa taong mahal ko e. (paglilinaw: pag sinabi kong mahal ko, hindi nangangahulugang mahal din niya ako) gusto ko na ayaw ko na gusto ko na ayaw kong malaman niya kung anong nararamdaman ko para sa kanya. baka lumayo na kasi siya. baka mailang na siya. pero baka hinihintay niya lang din na magsabi ako. ewan.

nakita niyo na kung gaano kagulo ang buhay ko?

not so random thoughts

2006-03-01T03:35:00.000+08:00

na-realize ko lang, anim na sunod-sunod na gabi na akong umiinom. at hindi ko sinasadyang tumagal ng ganoon. kanina ko lang naisip na simula huwebes ng gabi, e gabi-gabi akong naglalasing. pramis, hindi ko talaga napansin.

napakasarap ng pakiramdam ng pagkilala at appreciation na ibinibigay sa iyo ng isang taong minamahal mo at nagmamahal sa iyo. nakakuha ako ng ganito kanina. cloud 9 talaga.

masakit pa rin ang umasa.

at masakit ang papalapit na pagpapaalam sa maraming tao na naging bahagi ng nakasanayan kong buhay.

pero in fairness, nawala ang sakit ng katawan ko pagkatapos kong mag-FG.

at quomota. hehe.

feeling ko very accomplished ako today (technically yesterday dahil alas-kwatro na). dami kong nagawa. from 7:30am til 2am of the following day.

at masakit pa rin ang umasa.

pero pinipili kong umasa.

heto na naman: ako at ang kalungkutan

2006-02-13T14:03:00.000+08:00

nitong mga huling araw, madalas akong napapaisip. at sa tuwing nag-iisip, kadalasan habang napag-iisa, nahoholdap ako. ng sarili ko. ninanakawan ako ng katahimikan. ng katinuan ng isip. ng kapayapaan ng loob.

at dali-dali akong pumupunta sa presinto. sa kuwarto ko. ang pulis na pinagsusumbungan: baso, yelo at rhum. yosi ang alalay niya't kakampi. dahil kami-kami lang ang nagkakausap, nangangako sila na sosolusyunan kaagad ang holdapan. ikukulong nito ang sariling humoldap sa sarili. ngunit, sa kahit saan namang kapulisan, palabas lamang ang hulihan. dahil matapos ang ilang oras ng pagkakakulong sa kalanguan, pakakawalan na naman nito ang sarili, at magaganap muli ang holdapan.

isang tao na naman ang dahilan ng lahat ng ito. pero hindi ko siya sinisisi kasi hindi naman niya alam na siya ang dahilan. o iniisip kong hindi pa niya alam. ako pa rin naman ang may kasalanan. coz im a bad person. and this time, i mean it.

minsan nga, iniisip ko na lang magpahuli kay edu manzano. kasi isang malaking piniratang cd ang buhay ko. paulit-ulit na lang.

on libog

2006-01-29T12:02:00.000+08:00

bakit kaya ang libog parang ulan, dumarating kapag di mo inaasahan? tapos wala kang payong para protektahan ang sarili mo sa pagbagsak ng kalibugan, kaya talaga namang basang-basa ka sa...ulan.

at para ring ulan, may iba-ibang nibel ng lakas ng libog.

may parang ambon na darating pero hindi naman masyadong malakas para makaisip ka nang tugunan ang libog na yon. kumbaga nakita mo lang ang crush mo sa campus na hapit ang suot. tapos yun na.

may libog na mula sa normal na pagbuhos ng ulan hanggang signal number 1. ibig sabihin, safe pang makihalubilo sa mga tao dahil hindi pa gaanong kalakas ang urge na bigla mo na lang silang hahalikan at paghihipuan. well, of course magiging touchy ka na sa puntong ito.

meron ding mula signal number 2 hanggang 3. yung may dala nang malalakas na hangin. pero sa libog, mainit na hangin ang nararamdaman mo. ang malamig lang e yung pawis mo.

at siyempre, may super bagyo na umaabot sa punto ng delubyo, nakababaliw, gusto mo nang magwala kasi nanginginig na ang mga laman-laman mo.

at lahat nang ito ay nangyayari kapag di mo inaasahan ang libog: kapag nagsisimba, kapag nasa klase ng math, kapag nanonood ng 700 Club, kapag kausap mo sa phone ang bangkong naniningil ng credit card mo, kapag gumagawa ka ng final paper para sa lit class, kapag lumilindol, habang nakikinig ka kay enya, bago ka bumagsak sa sahig sa pagkakatisod mo, habang nagbabasa ng buy and sell magazine, habang dumudumi, pag sumasakay sa escalator, o pag ginagamit mo ang katawan mo para pigilan ang pagsasara ng pinto ng mrt, kapag nagsusuklay pagkatapos maligo, kapag nagsisinga, habang nagbabasa ng livejournal na ito, at higit sa lahat...

...kapag wala kang pera.

kung bakit kasi kagabi pa pinag-uusapan ang kalibugan. binabaha na tuloy dito sa amin.

air borne ata talaga ang libog, nakakahawa. leche. ligo lang ang katapat nito. sana.

big left foot

2006-01-25T08:43:00.000+08:00

yan ang bago kong pangalan ngayon. why? kasi for some unknown reason (as of now e insect bite ayon sa doktor) e namaga ang kaliwang paa ko. as in doble ng size ng kanang paa, from a little above the ankle area down. at hindi naman siya mamamaga nang walang epekto sa paglakad ko di ba? lumpo-lumpohan tuloy ngayon ang drama ko. as in lahat ng paraan para hindi masaktan ang kaliwang paa (na hindi naman din naiiwasan talaga) e ginawa ko na--kumandirit, hinila yung kaliwa sa paglakad, tiptoe, etc. try ko naman mamaya ang cartwheel at backbend.

ansakit lang talaga. mukha nga akong si professor x sa class, nakaupo tapos minomove yung chair para makapagsulat sa blackboard. hahaha. ayoko. gusto ko pa rin ako si storm. chos.

i still stand by my theory na may nagpapakulam sa aking estudyante. salbahe kasi ako. cheka.

for more, im a bad person e. with that, i end.

how about

2006-01-24T15:38:00.000+08:00

just to take a break from the stressful and devastating task of checking my students' papers, here's a very high school-ish concern:

kumusta namang mula pa kahapon hanggang kanina e nakita ko lahat, as in lahat, (fine, HALOS lahat) ng crush/"love" ko dito sa school. (sabe senyo, napakahigh school nito eh. hahaha.)

akala ko, nakatulog na naman ang Diyos. but no. God really has a funny, funny way of slapping my ass back to reality. (uhm, pun intended?)

how about kinausap nga ako ng dalawa sa mga nakita ko (na btw sila ang pinakaspecial sa lahat ng nakita ko. heheh), tungkol naman sa mga problema nila sa lovelife. shet.

parang naririnig ko tuloy si bituin escalante na nagsasabing:

heto ka na naman, kumakatok sa 'king pintuan
muling naghahanap ng makakausap
at heto naman ako, nakikinig sa mga kuwento mong
paulit-ulit lang. nagtitiis kahit nasasaktan.
ewan kung bakit ba hindi ka pa nadadala
hindi ba't kailan lang nang ika'y iwanan niya
at ewan ko nga sayo, parang balewala ang puso ko
ano nga bang meron siya na sa akin ay di mo makita [uhm, rhetorical question, wag nang sagutin.lol]

[everybody now!!!]
kung ako na lang sana ang iyong minahal, di ka na muling mag-iisa
kung ako na lang sana ang iyong minahal, di ka na muling luluha pa
di ka na mangangailangan pang humanap ng iba
narito ang puso ko, naghihintay lamang sa'yo.
kung ako na lang sana.

hay. life.

pero in fairness, talagang ang high school ng pakiramdam na tumatalon ang puso ko tuwing nakikita ko ang mga taong ito. tapos biglang nadudurog kapag kinakausap na nila ako. tama na nga.

sorry sa lahat!!!

2006-01-20T11:01:00.000+08:00

nakakahiya ang ginawa ko kagabi...nahihiya ako nang sobra sa sarili ko...shet.

paano, hindi na naman kasi ako natulog nung wednesday para makapagpasa ng advisory marks ng freshmen yesterday. so, dere-deretso na naman ako sa klase ko ng 7:30, at nakapagturo pa ako til 3pm. darna mode na naman. tapos, naghihintay na lang ako ng rehearsals ng 6pm. e kumusta namang bumigay ang katawan ko around 5pm. at wala akong sinabihan kahit na sino na matutulog lang ako. though inassume ko naman na hahanapin naman ako nina kalon, morny at ariel bago sila pumunta sa rehearsals at makikita nila akong bumuborlog at gigisingin. shemps akala lang yun. so hindi nga nangyari. hinanap ako ng mga utaw hanggang 8pm. (btw ang rehearsals ay 6-9pm). nag-alala ata sila nang sobra. at naging cause of delay ang paghahanap sa akin, at nakadalawang run lang tuloy kami, at isa lang din ang nagawa kong run.

shet, nakakahiya talaga. hindi ko kasi binuksan ang ilaw sa kuwartong tinulugan ko kaya hindi nila ako nakita. nagblend na naman ako sa kadiliman.

but no, ewan ko lang sa mga inisip ng mga tao na rason kung bakit ako nawawala at hindi sumasagot ng telepono: ok pa sa akin ang nag-alala sila na baka namatay na ko o hinimatay sa kung saan, e kumustang naisip din nila na nakipag-EB ako sa kung kanino at hindi kagad makaalis dahil...(wink*wink*)...yun. at bakit ko naman gagawin yun bago magrehearse?! hahaha.

The Beautiful Boxer

2006-01-15T21:06:00.000+08:00

karapat-dapat pagpugayan ang mga matatapang na tao tulad ng bida sa kuwento na si Toom. Nakamamangha ang kanyang determinasyon sa pagkakamit ng nais niya sa buhay. Panoorin na lamang ninyo siguro upang higit ninyong maunawaan.

Natuwa lamang ako sa napakapostmodernong atake ng pelikula sa naratibo. umulan ng mga pastiche, ng paglalaro, ng intertextuality, etc. sinususugan lamang ng pelikula ang mga teorya tungkol sa pagiging arbitraryo hindi lamang ng kasarian kundi ng mismong mga pamantayang itinatakda ng lipunan, at sa harap ng kaguluhang ito sa pagpapakahulugan, mananaig lamang ang sarili, ang pagpili, ang paghahangad. muli, how postmodern can you get.

natuwa ako sa kanya. nakakatakot nga lamang isipin na maaaring magbahagi ang pelikula sa mga manonood ng pagpapatibay sa karaniwang nosyon sa mga bading na mga babaeng nakakulong sa katawan ng lalaki kung kaya't magkakaroon lamang ng kaganapan ang buhay ng isang bakla sa oras na makamit na niya ang 'ari' ng babae, ang pinakamakapangyarihan ngunit pinakamasalimuot na pamantayan ng kasarian na kinakasangkapan ng lipunan.

pwes, hindi po lahat ng bakla, gustong maging babae. mahabang usapin ito. kung gusto ninyong malaman, magkape tayo minsan. libre niyo ko. chos lang po.

pelikula

2006-01-14T15:29:00.000+08:00

napanood ko na sa wakas ang "The Purple Rose of Cairo" (salamat curlo!)

at kumusta namang humihikbi ako nang alas tres ng hapon sa harap ng mga kapatid ko dahil sa lintik na pelikulang 'to.

mabigat masyado. pero natuwa ako sa kanya. maganda ang pagkakagawa. maganda ang kuwento. maganda ang tension. nagustuhan ko yung eksena ng pamimili niya sa pagitan ng totoo at likhang-isip na pag-ibig.

mabuti pa nga siya, may pinagpipilian. samantalang yung iba diyan...

pero malungkot pa rin ang nangyari sa huli. hay wala talaga yatang lubos na kaligayahan dito sa mundo, mapatotoo man o mapa-ilusyon, mauuwi ang lahat sa pagpatak ng luha.

quotes

2006-01-13T10:48:00.000+08:00

i was browsing thru my ateneo planner the other night and i amused myself by reading the quotable quotes of so-called important people in the history of the school. it made me think of my own quotable quotes that i came up with. here are some of them:

(on heartaches)
"i have a pirated cd for a life."

(on a cold january evening)
"masarap sigurong sabihin pag-uwi na 'god, it's freezing outside'
pero mas masarap pa rin sigurong sabihin ang 'honey, i'm home.'"

(on beer and getting drunk)
"sa alkohol naman,
napapawi nga ang lamig ng katawan,
nanlalamig naman ang iyong kalooban."

un lang muna.

alakdan

2006-01-13T10:36:00.000+08:00

sa isang iglap
magdidilim ang iyong paningin;
hindi mo nanaising

maramdaman ang nakalulunos
na hapdi ng lasong
unti-unting sumusuong

sa bawat sulok ng iyong katawan;
subalit, inuusal na
ng bawat ugat ang litanya

ng paghihirap at pagsuko
sa hindi namalayang paglapat
ng buntot at balat.

kapos na ang paghinga
ng baga at pusong
pilit nagtatanong

paano mo tinanggap
ang alay na kamatayan
ng isang alakdan

na iyong kaibigan.

-jnpt 02/19/05-

pagtatangka

2006-01-13T10:30:00.000+08:00

apat na taon na ang nakararaan nang isalin ko ang taludtod na ito mula sa isang tula ni pablo nerruda. pasintabi sa mga makata at mga nagsasalin. hehehe.

iniibig kita, pagkat walang ibang
tanto kundi ito:
walang ikaw, ni ako.

matalik, na ang iyong mga kamay
sa aking dibdib ay aking
mga kamay

matalik, na ang iyong mga mata'y
pumipikit sa aking
paghimlay.

sa alaala ng unang taong minahal ko

2006-01-13T10:20:00.000+08:00

ANG MANANAYAW

sa bawat
pag-igtad
ng iyong katawan

at pag-indayog
ng namimintig
mong mga laman

muling sumasaliw
ang buhay
na ritmo

ng unti-unting
pagkabali
ng bawat butong

hinahanap-hanap
ang mga yapos
at haplos mo.

habang lumiliyad
ang iyong
pagkatao

mapusyaw mong susuklian
ng sulyap
ang bawat titig ko.

at sa maikling
sayawan ng ating
mga mata,

o ng akin lamang ba?

isasayaw mo ako
sa tugtuging
bagaman wala sa tiyempo,

ay napaiigtad
at napaiindayog
ang darang na anino

ng puso ko.

-jnpt 05/25/05-

bumabawi sa posts

2006-01-13T10:17:00.000+08:00

KURTINA

sa likod ng kurtina
ang lahat ay nagiging
isa.

mga daliring
nagsasala-salabit
sa bawat kurba at ukit
ng sininong katawan at damit
na nanlalagkit.

mga katawang iba-iba
ang posisyon at postura
takot na maaninag
ang kabuuan, o kahit
anino man lang ng bawat isa.

mga aninong wari'y
matagal nang magkakilala
sa pagkabisa ng bawat nating hulma
ngunit pinagagagalaw
pa rin ng kaba

umiindayog ang bawat isa
sa likod ng kurtina
sumasabay sa nakabibinging ritmo
ng kanta ng mga negra
at negrong merkano

may pintig ang sayawan
ng mga daliri, ulo, kamay at katawan
iisa ang batas: magkapaan
nang di ka maitulak palayo
mula sa kalibugan.

sa likod ng kurtina
sa gitna ng mga aninong
di wari kung saan ang wakas ni simula,
naroon ka
nag-iisa.

-jnpt 08/22/05-

unang subok

2006-01-13T09:58:00.000+08:00

tulug-tulugan

subok lang kung marunong na kong magpost ng picture. hahaha.

nakakainis.

2006-01-13T09:38:00.000+08:00

aminin man natin sa hindi, pangangailangan ang katatagang pinansyal sa buhay. nakalulungkot nga lang isipin na sa harap ng pagmamalay sa katotohanang ito, tila ka imbalidong walang magawa dahil mahigpit ang pagkakayakap sa iyo ng mga sagwil sa katatagang inaasam--mataas na presyo ng bilihin, sapat lamang o kung minsan pa nga'y kulang na sahod, pamilyang nagkakaroon ng suliraning pinansyal, mga pinagkakaabalahang ginugusto mong gawin kahit na hindi kalakihan ang balik ng pera. subalit higit na nakalulungkot isipin na ang pag-aalala sa katatagang ito ay pawang pag-aalala rin ng higit pang nakararaming tao. dagdag pa ang katotohanang may mga indibidwal na tila dumudumi lang ng pera. at wala silang ibang ginagawa kundi ang pagmukhaing tanga ang sarili nila sa harap ng madla. at umarte kuno.

Nang Gabing Inagaw ng Buwan ang Lahat

2004-12-03T09:51:00.000+08:00

Sa gabing ito
ay iyo
ang lahat ng mata ng mundo.

Lantad na pusakal
na dumukwal
sa liwanag ng kinapal,

nananadya mong pinukaw
ang abot-tanaw
ng balintataw;

mulagat mong hinayaan
ang pagnanakawan
sa makislap na lansangan.

Nagkupitan
at nag-agawan
ang mahahabang daan,

bawat bumbilya
at karatula,
biguang tinangka

ang mangibabaw
sa ilaw
na di sana'y mapusyaw.

Subalit naghari
ang mapait mong ngiti.
Lahat ay nangimi,

nanliit at napahiya.
Sinong mag-aakala
na ang umaga'y gabi pala,

apoy na hiram
naiparamdam
sa bawat napaparam.

Sa gabing ito,
lahat ay iyo
ngunit di kuntento

ang isang ako.
Nagsusumamo
ang buong pagkatao:

agawin mo rin sana
('wag magtitira)
ang puso kong nagdurusa.

-jnpt-

"ang pag-ibig kong ito

2004-09-09T02:10:00.000+08:00

luha ang tanging nakamit buhat sa iyo."

naniniwala ka ba na may isang taong nakalaan para sa iyo sa buhay na ito? e sa kasabihang mapapalad ang naniniwala kahit hindi nakikita? kapag pinagsama mo ang dalawang ito, sinasabi bang kahit hindi mo makita o makikita ang taong nakalaan para sa iyo sa buhay na ito, patuloy ka pa ring maniwala na mayroon nga, sapagkat iyon ang mapalad. hindi ba kabaligtaran ang lumalabas? sinumang maniwala rito ay maaaring kaawa-awa o kaya'y sinumpa. hindi mapalad.

bukang-liwayway

2004-08-23T12:54:00.000+08:00

simula ito ng bagong araw. ang bukas kahapon, naging ngayon na. hindi nagpapigil, dahil hindi rin naman mapipigil. nakalulungkot nga lang na ang simulang ito ay hindi magtatagal, isang sandali lamang siya, dahil sa oras na nagsimula na, tapos na ang simula. ang nangyayari ay ang mismong pangyayari, hindi na ang simula nito. kahit na ang ngayon, ay hindi na ngayon, kanina na iyon, ibang ngayon na ang ngayon, na nawala na rin habang binabasa mo ang mga salitang ito. malungkot.